این مقاله به بررسی تأثیر رهبری رابطهای (با تأکید بر رهبری توأم با ملاحظه) بر دلبستگی کاری کارکنان میپردازد و نقش میانجی خوش بینی و نقش تعدیل کننده بافت بحران و دورکاری را در دو بافت فرهنگی مختلف (آلمان و چین) مورد کنکاش قرار میدهد. مطالعه اول (در آلمان، در دوران همهگیری کووید-۱۹) نشان داد که رهبری توأم با ملاحظه به طور مثبت و با تأخیر زمانی بر دلبستگی کاری تأثیر میگذارد، اما خوش بینی نقش میانجی را ایفا نکرد. همچنین، این رابطه برای کارمندانی که دورکار بودند (به ویژه تازه واردان به دورکاری) قویتر بود، درحالیکه تأثیر شخصیِ همه گیری، رابطۀ مذکور را تعدیل نکرد. مطالعه دوم (در چین) نیز با رویکردی توصیفی-کمی، تأثیر ابعاد پنجگانۀ رهبری رابطه ای (چشماندازگرا، توانمندساز، فراگیر، مراقبتگر و اخلاقمدار) را بر جنبه های گوناگون دلبستگی (مانند بهره وری، رضایت شغلی، تعهد سازمانی و انگیزه) تأیید کرد و نشان داد که این سبک رهبری با ایجاد اعتماد، همکاری و حمایت عاطفی، دلبستگی را بهطور چشمگیری افزایش میدهد. یافته های تلفیقی حاکی از آن است که اگرچه سازوکارهای میانجی (مانند خوشبینی) ممکن است وابسته به بافت باشند، اما رهبری رابطهای در شرایط بحران و دورکاری، نقشی کلیدی در حفظ انگیزه و تعهد کارکنان ایفا میکند و طراحی برنامه های عملیاتی مبتنی بر این سبک رهبری، میتواند به بهبود پایدار دلبستگی در سازمانها بینجامد.

رهبری رابطه ای دلبستگی کاری خوش بینی بحران سازمانی دورکاری